UNIVERSITIES TO TEACH ASTROLOGY FROM NEXT YEAR

Bangalore, June 29 (KCU)- The State Government seems to be actively considering to introduce teaching of Astrology in all the Universities of the State.

The Higher Education Department is keen on making Astrology a compulsory subject in the curriculum.

The Department is learnt to have written a letter to the Vice-Chancellors of all Universities on Saturday seeking reports within a month on the feasibilities of introducing Astrology in Universities.

Preparations are almost complete to commence an exclusive University for Sanskrit and Vedic Studies.

Noted critic Prof. Mallepura G. Venkatesh has been appointed as Special Officer. The commencement of this new University should coincide with introduction of Astrology in all the other Universities, say sources.

It appears the idea of Astrology struck to the Government following a letter from a leading Astrology Centre.

The reports to be sent by the Universities should contain the methodology of teaching Astrology, the staff needed and the type of text books needed, it is learnt.

The Government, however, seems to be keen to commence teaching of Astrology in all Universities from the next academic year itself.

Chances of opposition from the general public also cannot be ruled out. It is purely personal to believe or not to believe Astrology. Several people would surely criticise that as a superstition and the government trying to impose that on students will sure have unprecedented repercussions, predict sources.

Everyday, I read a lot of stupid stuff that our Ministers utter and one could spend a lot of time venting. But Astrology as part of university curriculum? That’s scary.

Couple of thoughts on T20 games.

Like all other forms of the game, T20 too is about skill and not simply slogging and power. So we got to see a lot of really good bowling, and more surprisingly, traditional innings building kinda batting. T20 strategies and tactics are still evolving and it is kinda fun to watch that process unfold, both at the IPL and T20 World Cup.

We also saw a lot of new young stars emerge at the T20 World Cup and instead of listing them, let me add a caveat. While Parnell et al look quite skilled and likely will succeed in other forms of cricket too, there is one aspect of cricket, the mental side of the game, which can not be evaluated on the basis of T20 games. Let me explain a little. Bowling a great 2-3 over spell isn’t indicative of whether a bowler is any good. What made Shane Warne great weren’t his dramatic dismissals of Gatting et al but a 7-8 over spell when he would try to set up a batsman and when we could see him thinking aloud with each delivery. T20 has no space for that.

In interesting ways, T20 began to remind me of baseball. More on that on some other occasion.

Even as I contemplate an imminent 10.75% pay cut, I wonder: could I get a job at the Citigroup, where apparently base salaries may go up by as much as 50%.

Also, both in IPL-2 and in the ongoing second Twenty20 World Cup, bowlers, especially the good ones, have some say. That has also been a surprise.

Texas Legislator, Rep. Betty Brown wants mykind to find a new name.

Brown suggested that Asian-Americans should find a way to make their names more accessible.

“Rather than everyone here having to learn Chinese — I understand it’s a rather difficult language — do you think that it would behoove you and your citizens to adopt a name that we could deal with more readily here?” Brown said.

My name is all I am and methinks I will keep it, rather than face my father’s wrath.

Commenter Sepoy said: So much better if everyone was named “Brittany”

]]> http://www.landoflime.com/archives/calm-entry/lookin-for-a-new-name/feed/ http://www.landoflime.com/archives/calm-entry/%e0%b2%aa%e0%b3%8d%e0%b2%b0%e0%b2%be%e0%b2%ae%e0%b2%be%e0%b2%a3%e0%b2%bf%e0%b2%95%e0%b2%a4%e0%b3%86-%e0%b2%aa%e0%b3%8d%e0%b2%b0%e0%b2%ac%e0%b3%81%e0%b2%a6%e0%b3%8d%e0%b2%a7%e0%b2%a4%e0%b3%86/ http://www.landoflime.com/archives/calm-entry/%e0%b2%aa%e0%b3%8d%e0%b2%b0%e0%b2%be%e0%b2%ae%e0%b2%be%e0%b2%a3%e0%b2%bf%e0%b2%95%e0%b2%a4%e0%b3%86-%e0%b2%aa%e0%b3%8d%e0%b2%b0%e0%b2%ac%e0%b3%81%e0%b2%a6%e0%b3%8d%e0%b2%a7%e0%b2%a4%e0%b3%86/#comments Sat, 11 Apr 2009 03:12:18 +0000 PDCS http://www.landoflime.com/?p=447 ಮೊನ್ನೆ ಮಿತ್ರ ರವಿ ಕೃಷ್ಣ ರೆಡ್ಡಿಯವರ ಬಗ್ಗೆ ಲಘುವಾಗಿ ಮತ್ತು ಅಸಾಂದರ್ಭಿಕವಾಗಿ ವಿಜಯ ಕರ್ನಾಟಕದ ಸಂಪಾದಕ ವಿಶ್ವೇಶ್ವರ ಭಟ್ ಟಿಪ್ಪಣಿಸಿರುವುದು ಗಮನಿಸಿದೆ. ರವಿ ಕೂಡ ಒಂದೆರಡು ಬಾರಿ ತಮ್ಮ ಬ್ಲಾಗ್‍ನಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಹಾಗು ವಿಕ್ರಾಂತ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ರೇಶ್ಮೆಯವರು ಸಹ  ಈ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆದಿದ್ದಾರೆ.

ಭಟ್ಟರ ’ಉಗ್ರ’ಲೇಖನದ ಎರಡು ದನಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದು ಟಿಪ್ಪಣಿ ಬರೆಯಬೇಕೆಂದು ಅನಿಸುತ್ತಿದೆ. ಮೊದಲಿಗೆ ನನಗೆ ಅರ್ಥವಾಗದಿರುವುದು ಒಂದು ಸರಳ ವಿಷಯ. ಇನ್ನು ಕೆಲವೇ ವಾರಗಳಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಮುಂದೆ ಲೋಕಸಭಾ   ಚುನಾವಣೆಗಳು ನಡೆಯುತ್ತವೆ. ಹಾಗಿರುವಾಗ ಕರ್ನಾಟಕದ ಅತಿಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಸಾರವಿರುವ ದಿನಪತ್ರಿಕೆಯ ಸಂಪಾದಕರು ತಮ್ಮ ಓದುಗರಿಗೆ ಅವರ ಮುಂದಿರುವ ಗಂಭೀರ ಆಯ್ಕೆಗಳು, ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಗಳು ಮತ್ತು ಅವರ ಚಾರಿತ್ರ್ಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆಯುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಅಮೆರಿಕದಿಂದ ಬಂದ ಜನಗಳು ಮತ್ತವರ ರಾಜಕೀಯ ಭ್ರಮೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಏಕೆ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎನ್ನುವುದು ನನಗೆ ಅರ್ಥವಾಗದ ವಿಷಯ. ನಮ್ಮ ವೃತ್ತಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟೊಂದು ಕಾಲಮ್ ಇಂಚುಗಳು ಇರುತ್ತವೆ ಅಂತ ನಾನಂದುಕೊಂಡಿಲ್ಲ. 

ಅಲ್ಲದೆ ಭಟ್ಟರಿಗೆ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳು ಹಾಗು ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಹೊರಗಿನಿಂದ ಬರುವ ರವಿ ಅಥವ ಕಲ್ಮನೆಯಂತವರ ರಾಜಕೀಯ ಪ್ರವೇಶ, ಚುನಾವಣೆಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸುವುದು ಹುಂಬತನದಂತೆ ಕಂಡರೆ ಅದನ್ನು ನೇರವಾಗಿ, ಖಚಿತತೆಯಿಂದ ಹಾಗು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಒಂದೆರಡು ವಾಕ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಳಬಹುದಿತ್ತು. ಅದರ ಬದಲು ಭಟ್ಟರು ಬಳಸುವ ಭಾಷೆ ಅವರಿಗೂ ಹಾಗೂ ಅವರ ಪತ್ರಿಕೆಗೂ ಗೌರವ ತರುವಂತ ಬರವಣಿಗೆಯಲ್ಲ. ಇದು ನನ್ನ ಎರಡನೆಯ ಅಂಶ. ಇಲ್ಲಿ ಒಂದು ವಿಷಯವನ್ನು ಮಾತ್ರ ನಿರ್ದಾಕ್ಷಿಣ್ಯವಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕು. ರವಿ ಹಾಗು ಕಲ್ಮನೆಯಂತಹವರ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ ಹಾಗು ಕಾಳಜಿಗಳನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವುದು ಭಟ್ಟರ ಹಕ್ಕು ಹಾಗು ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ನನ್ನ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯಗಳಿದ್ದರೆ, ನಾನಾಗಲಿ ಅಥವ ರವಿಯವರ ಇತರ ಮಿತ್ರರು ನಮ್ಮ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳನ್ನು ದಾಖಲಿಸುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ರವಿಯವರನ್ನು ಪದೆ ಪದೆ ’ಅದು’ ಎಂದು ಸಂಬೋಧಿಸುವುದು ಯಾವ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿಯೂ (ಅದರಲ್ಲೂ ಬರವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ) ಸಹಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲದ್ದು. ಇದಕ್ಕಿಂತ ಏಕವಚನ ಪ್ರಯೋಗ ಮಿಗಿಲು. ಭಟ್ಟರು ತಮ್ಮ ವರದಿಗಾರ ಮಿತ್ರರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ದಾಖಲಿಸುತ್ತಿದ್ದರೂ, ತಮ್ಮ ಸ್ಥಾನಗೌರವ ಹಾಗು ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಗಳೇನು ಎಂಬುದೇನು ಎಂಬ ಅರಿವೇಕೆ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು? ನಮ್ಮ ಎದುರಾಳಿಗಳನ್ನು, ಅಭಿಪ್ರಾಯಭೇದ ಹೊಂದಿರುವವರ ಮನುಷ್ಯತ್ವವನ್ನೂ ನಿರಾಕರಿಸುವ ಮನೋಭಾವವನ್ನು ’ಪಾಶಿಸ್ಟ್’ ಅನ್ನದೆ ಇನ್ನೇನನ್ನುವುದು!

ಬಹುಶಃ ಭಟ್ಟರಿಂದ ನಾವು ಈ ಬಗೆಯ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮವನ್ನು ಮಾತ್ರ ನಿರೀಕ್ಷಿಸಬಹುದು ಎಂದು ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಆದರೂ ಎರಡು ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ದಾಖಲಿಸಬೇಕು. ಮೊದಲಿಗೆ ರವಿ (ಅಥವ ಕಲ್ಮನೆ) ಚುನಾವಣೆ ಸ್ಪರ್ಧಿಸುವ ಮೂಲಕ ಮತ್ತೊಂದು ಆಯ್ಕೆಯನ್ನು ಮತದಾರರ ಮುಂದೆ ಇಡುತ್ತಾರೆ. ರಾಜಕೀಯ ಯಾವಾಗಲೂ ಚುನಾವಣೆಯ ಸೋಲು-ಗೆಲುವುಗಳ ಸ್ಪರ್ಧೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ. ಅದರ ಗರ್ಭದೊಳಗೆ ಸಂಕೇತಗಳಿರುತ್ತವೆ. ಹಾಗೆಯೇ ವಿಚಾರಗಳು, ಪ್ರಯೋಗಶೀಲತೆ ಮತ್ತಿತರ ಅಂಶಗಳು ಸಹ. ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದಲ್ಲಿ ವಿಚಾರಗಳನ್ನು, ಆದರ್ಶಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಕನಸುಗಳನ್ನು ಜೀವಂತವಾಗಿಡುವ ಕೆಲಸವನ್ನು, ಮೌಲ್ಯಗಳ ಪುನರುಜ್ಜೀವನದ ಕೆಲಸವನ್ನು ಯಾರಾದರೂ ಮಾಡಲೇಬೇಕು. ಆ ಬಗೆಯ ಪ್ರಯೋಗಶೀಲತೆಯನ್ನು ಗುರುತಿಸುವ ಕೆಲಸ ಪತ್ರಕರ್ತನದು ಎಂದು ನಾನು ನಂಬಿರುವವನು. ಇದುವರಗೆ ನಾನು ಗಮನಿಸಿರುವಂತೆ ಭಟ್ಟರು ಈ ಬಗೆಯ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮ ಮಾಡಿಲ್ಲ. 

ಎರಡನೆಯದಾಗಿ, ಭಟ್ಟರ ವರದಿಗಾರ ಸ್ನೇಹಿತ ಹೇಳಿರುವಂತೆ ರವಿ ’ಲೂಸ್’ ಎಂಬುದೇನೋ ನಿಜವೇ! ಇಂದಿನ ಕರ್ನಾಟಕದ ಚುನಾವಣ ಮತ್ತು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ರಾಜಕೀಯದ ಹೊಲಸನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿರುವ ಯಾರಿಗೆ ಆಗಲಿ, ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿ ಉಳಿದಿದ್ದರೆ, ಅವರು ಮೌಲ್ಯಗಳು ಮತ್ತು ಕನಸುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುವವರಾಗಿ ಉಳಿದಿದ್ದರೆ, ಅವರನ್ನು ಹುಚ್ಚರೆಂದೇ ಕರೆಯಬೇಕು! ವೈಯಕ್ತಿಕವಾಗಿ ನಾನಂತೂ ಈ ಬಗೆಯ ಹುಚ್ಚರ ಸಂಪರ್ಕ, ಸ್ನೇಹವನ್ನೇ ಬಯಸುವವನು. ಭಟ್ಟರು ಕನ್ನಡ ಹಾಗು ಕರ್ನಾಟಕದ ಬಗ್ಗೆ ಕಾಳಜಿಯಿದ್ದವರಾದರೆ, ಇಂತಹ ಹುಚ್ಚರ ಸಂಖ್ಯೆ ಹೆಚ್ಚಲಿ ಎಂದು ನಮ್ಮ ಜೊತೆ ಹಾರೈಸುತ್ತಿದ್ದರು. ರವಿಯವರ ಕಾಳಜಿ ಹಾಗು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರಶ್ನೆ ಎತ್ತುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಕಸ್ಮಾತ್ ರವಿಯವರ ಪ್ರಬುದ್ಧತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ನಂಬಿಕೆ ಇರದಿದ್ದರೆ, ತಮ್ಮ ಸಂಶಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಸೌಜನ್ಯ ಬಿಡದೆ ಭಟ್ಟರು ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಯಾರಿಗೂ ಸಭ್ಯತೆಯ, ಸಜ್ಜನಿಕೆಯ ನಡವಳಿಕೆ ಹೇಳಿಕೊಡುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ನಾನೇನು ವಹಿಸಿಕೊಂಡಿಲ್ಲವಾದರೂ, ಇಂತಹ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಸುಮ್ಮನಿರುವುದು ಸಹ ಸರಿಯಲ್ಲವೆಂಬ ಅರಿವು ನನಗಿದೆ .

ನಾನು ಮೇಲೆ ಗುರುತಿಸಿದಂತೆ, ರವಿ ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರು. ಅವರಿಗೆ ನನ್ನ certificateನ ಅಗತ್ಯ ಇಲ್ಲ. ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಸರಳವಾದದ್ದು. ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ನಂಬಿಕೆಯೇನಂದರೆ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ ಹಾಗು ಸಾಮಾಜಿಕ ಕಾಳಜಿ ಅಂತರ್‍ಮುಖಿ ಮೌಲ್ಯಗಳು, ನಮ್ಮೊಳಗೆ ಇರುವಂತಹವು ಮತ್ತು ನಮ್ಮಾತ್ಮಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಸಂಬಂಧಿಸಿದವು.  ಸ್ನೇಹಿತರೂ ಸೇರಿದಂತೆ ಇತರರ ಮೆಚ್ಚಿಕೆಗಾಗಲಿ, ಒಪ್ಪಿಕೆಗಾಗಲಿ ಯಾರೂ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕರಾಗಲೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿಯೇ ಭಟ್ಟರಂತಹ ಪ್ರಭಾವಿ ಪತ್ರಕರ್ತ ರವಿಯವರಂತಹ ’ಸಾಮಾನ್ಯ’ರನ್ನು ಲೇವಡಿ ಮಾಡಿದಾಗ, ಟೀಕಾಕಾರರನ್ನು ಕಡೆಗಾಣಿಸುವುದೇ ಸೂಕ್ತ.

There has been much breast beating over the auctioning of Gandhi’s eyeglasses and other personal belongings. Now that our national honor has been restored by Vijay Mallya, the pride of Bangalore, I am left with this image of Gandhi’s eyeglasses staring at Tippu Sultan’s sword!

Actually, I have a suggestion for Dr. Mallya. Maybe he could establish a ‘National Honor Museum’ at the site of The United Breweries headquarters on Mallya Road in the heart of Bangalore, which acording to rumours is being shifted to a site outside the city.

That would be the most appropriate monument for a post-Gandhian India, don’t you think?

A refreshing contrast to our cricketers, who even if they have played four first class games, would milk that for the rest of their lives.

May be, we shouldn’t surprised in Chatfield’s instance. Read what Gideon Haigh wrote in Cricinfo a couple of years ago:

The most telling images are two photographs of Chatfield’s 100th Test wicket, which show him first with arms raised although more in relief than exultation, then the first to peel away from still-celebrating teammates and head back to his mark. The tendency today, an age where every cricketer has a hundred-dollar haircut, an earring and a tattoo, is to find him a little comical. But, without defiance or demonstration, he was undeniably his own man, and unmistakably of his own land. (emphasis mine)

Seriously though, this is a must read OPED in The Hindu from Pollock on the irony of endowing classical language status to Kannada and Telugu even as scholars who can read classical literature in those languages disappear completely.

Money quote.

The great edifice of Indian literary scholarship has nearly been torn down. Is it possible, at this late hour, to build it up again? India has shown itself capable of achieving pre-eminence in anything it sets its mind to. Consider the Indian Institutes of Management, of Science, and of Technology. Universities and companies and organisations around the world compete for the graduates of the IIMs, IISs, IITs. Why should India not commit itself to build the same kind of institute to serve the needs of its culture — not just dance and art and music, but its literary culture? Why should it not build an Indian Institute of the Humanities devoted not just to revivifying the study of the classical languages, but to producing world-class scholarship, as a demonstration of what is possible, a model for universities to follow, and a source of new scholars to staff those universities? It is not too late. The reward of success would be incalculable; the cost of failure would be catastrophic.

Will post a Kannada translation later today.